اغلب از یاد می بریم که تنها چیزی که اهمیت دارد زمان حال است؛ همین لحظه مخاطره کردن، همین لحظه لبخند زدن و همین لحظه را زیستن...

+جایی خوندم این مطلب رو احساس کردم بنویسمش خیلی بهتر میشه

گاهی وقتها باید عکس زندگی را گرفت اما نه با دوربین ۸ مگاپیکسلی ...بلکه با دلت! مثل آن لحظه ای که خسته از شب بیداریهای پی درپی وارد اتاق خواب خانه پدر می شوی و  "پسرک" را می بینی که بی بهانه به تو اولین لبخندش را می نماید....

گاهی وقت ها باید صدای زندگی را ضبط کرد اما با گوش جان...مثل صدای مردی که عاشقانه نامت را می خواند طوری که خودت هر چه تلاش می کنی نمی توانی آن گونه خودت را صدا کنی...

بعضی حرفها را نباید گفت....این صداقت را کم نمی کند...بعضی لحظه ها برای خودت شورانگیز میشوند ...مثل آنهایی که باعث آشتی دو نفر می شوی حتی با دروغی مصلحت آمیز!.....

 

 

 

سلام

این نبودن هایم یک دلیل بیشتر ندارد...این روزها "پسرکم " تمام لحظه هایم را پر کرده ....خدا را شکر...

عبور می کنم از سایه های خیال ...از دوری ها عبور می کنم ...گاه با قطره بارانی...گاه به تنهایی...فقط با سایه هایی از توهم و حرفهایی که حتی اگر بخواهم جاریشان کنم نیست شنوایی حتی او که همیشه ادعا می کند دوستی است که عیبم را می گوید خیلی وقت است که مرا از روزمرگیهایش حتی پاکم کرذه....

گهگاهی که یاد سوغاتی از دور می آورد اما خودش را توجیه میکند که خوش شانس است....

----------------------------------------------------------------------------------------------------

دلم طاقت نیاورد...باز باز می گردم ...برای تشکر...از او که همیشه همراه من و همه هست....او که تمایز را نمی داند ...توجیه بلد نیست و همیشه هست...تشکر .....

 

به خاطر ضعف عمومی که دارم تو دور کندم اما زندگی همچنان رو ی دور تند می گذرد....

همچنان خدا هست اما دور دنیا از همون اول این جوری تنظیم شده بود و کاریش نمیشود کرد!

می خندم ....به خودم و خدای خوبم گه چه گیری کرده از من و امثال من ...همین الان یاد اون روزهایی افتادم که آرزو می کردم سریع تر تمام شوند مثل روزهای امتحانات و یا روزهای سخت کاری و....و ...آخرین بار همین دیروز بود....میخواستم این چند وقت هم بگذرد زودتر از هر وقت دیگر....

آرزوی سلامتی!

 

اتفاقات زیادند....این روزها اما...

نای نوشتن  نیست ...شکرش اما هست ..امید هست..شور هست...و فرا تر از معمول.."روشنی کوچک"در وجودم...و خود خدا کمی بیشتر از پیش....

+کسی می رود ...دور می شود...همین ۵ شنبه شب...

+کسی می خواهد بیاید ....با گل و شیرینی...همین ۵شنبه بعدظهر...

+کسی را می خواهم ببینم ...انگار اولین بار است...همین فردا...۴شنبه...

 

حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند

محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

ما  بدان  مقصد  عالی   نتوانیم   رسید

هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

برای اینکه تشویقم کند به رفتن بهم اطمینان داد که خودش میاد اینجا تا مراقب همه چیز باشد... انقدر قشنگ و با احساس گفت می آیدکه مصمم شدم به رفتن...

پ.ن. م مثل مادر یعنی این...

در تاريكي بي آغاز و پايان دري در روشني انتظارم روييد. خودم را در پس در تنها نهادم و به درون رفتم: اتاقي بي روزن تهي نگاهم را پر كرد. سايه اي در من فرود آمد و همه شباهتم را در ناشناسي خود گم كرد. پس من كجا بودم؟ شايد زندگي ام در جاي گمشده اي نوسان داشت و من انعكاسي بودم كه بيخودانه همه خلوت ها را بهم مي زد در پايان همه روياها در سايه بهتي فرو مي رفت.

سروده : سهراب سپهری

داشتم به سخنرانیهای دکتر ح.و.ر.ا.یی گوش می دادم و تردمیل می رفتم که یه چیزی گفت که همونی بود که مدتیه می خواستم بنویسم اما نمی دونستم چه جوری بهش اشاره بکنم...

گفت یه عده ای هستند که همینکه وارد یه جایی می شن همه با خودشون می گند وای خدا به خیر کنه اومد...اینا کسانی هستند که ماها از زخم زبون ها و نیش و کنایه هاشون امون نداریم....

همین...